|
นับเป็นนัดประวัติศาสตร์ที่ต้องจดจำไปอีกนาน
การแข่งขันฟุตบอล ณ สนามไอโมบาย จังหวัดบุรีรัมย์
คู่ระหว่าง บุรีรัมย์พีอีเอ พบ ราชนาวีสโมสร
เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2554 ที่ผ่านมา
ชัยชนะของทีมเจ้าบ้าน เกิดจากการที่ผู้เล่นทุกคนไม่ยอมแพ้
แม้จะโดนทีมเยือนนำ 2 ประตู
ประตูแห่งชัยชนะ เกิดจากเตะมุมของกองกลางคนเก่ง
เขาคือ รังสรรค์ วิวัฒน์ชัยโชค (อ้น) ผู้เล่นหมายเลข 7
..............................................................................................
มีความรู้สึกถอดใจหรือไม่ที่ทีมโดนนำ
“เริ่มรู้สึกตั้งแต่โดนประตูแรกแล้วครับ
คิดว่า เอ....หรือว่าวันนี้ไม่ใช่วันของเรา
ยิ่งพอมาโดนอีกประตู ยิ่งไปกันใหญ่
แต่พอผ่านไปสักครู่ ก็คุมสติได้ ว่าต้องสู้”
ในช่วงพักครึ่ง ท่านประธานฯสโมสรท่านว่าอย่างไร
“ท่านก็ว่า อ้น ทำให้ได้นะ คุมน้อง ๆ กลับมาให้ได้
ท่านไม่มีอาการโกรธ หรือไม่พอใจ ท่านมีแต่ให้กำลังใจ สู้
เข้าไปในสนามช่วงรวมกัน ก็พุดให้กำลังใจกัน”
ความรู้สึกช่วงที่ตีเสมอ
“จะเห็นว่าผมเองไม่ได้ดีใจมากมาย
คือในขณะนั้นในใจก็คิดว่า อยากชนะแล้ว
แม้จะเหลือเวลาแค่ไหนก็ตาม”
และแล้วเราก็ทำได้ ลูกนั้นเป็นลูกเตะมุม ในช่วงทดเวลาครึ่งหลัง
“ครับ ดีใจ บอกไม่ถูก ดีใจมาก”
ง้างเท้าซ้ายออกไป หวังไว้กี่เปอร์เซ็นต์
“ไม่ได้คิดว่ากี่เปอร์เซ็นต์ คือสังเกตเห็นว่าประตูเขานะ
ชอบออกมาห่างเสาบ่อย ๆ ออกมาไกลหลายลูก
ใจก็คิดว่าจะให้เลี้ยวเข้าเลย
ถ้าไม่มีโอกาสนั้น กะว่าจะให้ซานโตสโหม่ง”
มีการซักซ้อมกันมา
“ครับ มีการซ้อม โค้ชให้ซ้อมเมื่อมีเวลา”
บอลลอยไป เข้ากรอบ มีลังเล
“ครับ ผมก็เห็นกับตาว่าเข้า
ที่ลังเล ก็คือมองไลน์แมนที่ยืนข้างหลังว่า
จะยกธงให้เป็นประตูหรือไม่
พอยกธงปุ๊บ ก็เฮ เฮ แบบสับสนไปหมดเลย
ไม่รู้อะไรเป็นไร ใครเป็นใคร ดีใจมาก”
เป็นครั้งแรกในชีวิตการเล่นบอล ลูกลักษณะนี้
“ครับ ครั้งแรก”
ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น
“ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี อธิบายไม่ถูก
ถ้าพูดแบบตรง ๆ ก็คือ เพื่อน ๆ น้อง ๆ
ทุกคนอยู่ในภาวะอึ้ง หลายคนน้ำตาเอ่อ
เป็นภาพจำไปอีกนาน สุด ๆ หาอะไรจะพูดไม่ถูก”
แฟนบอลลุกขึ้นยืนทั้งสนาม
“ภาพนี้จะไม่มีวันลืม เสียงที่ร้องออกมายังแว่วในหู
ประทับใจมาก”
เสียงเชียร์มีส่วนช่วยกระตุ้น
“นี่แหละคือสิ่งสำคัญ บอลโดนนำสองลูก
มองไปข้างสนาม ยังเต้นยังร้อง ยังมีเสียงกลอง
แล้วเราล่ะ เราต้องสู้ ถ้ายังไม่หมดเวลา ต้องสู้”
ความรู้สึกในสนามเหย้าบุรีรัมย์
“แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแล้วปีกว่า
แต่ทุกครั้งที่ลงเล่นที่ไอโมบาย
ผมรู้สึกยิ่งใหญ่ มีพลัง มีกำลังใจ
ขนลุกทุกครั้ง”
ยามคับขันในเกม นึกถึงสิ่งใดบ้าง
“นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพนับถือ
นึกถึงพระพรมเอราวัณ ว่า ทำไมหนอ
ทำไมไม่เปิดทางให้ลูกบ้าง ทำไมมันไม่ได้”
กำลังใจจากข้างสนามที่เป็นบุคคลในครอบครัว
“ครับ ลูกผม ภรรยาผม เป็นสิ่งที่ผมคิดถึงตลอด
หันไปเห็นหน้าลูก หน้าคนในครอบครัว ที่นั่งชม
ก็มีกำลังใจขึ้น”
ทัศนะเกี่ยวทีมในตอนนี้
“ครับ ผมอยากให้ทุกคนหันมาสร้างความมั่นใจ
ให้ทุกคนกลับมาเล่นในเกมที่ถนัด
นำจุดเด่นของแต่ละคนที่มี ผสมกันให้ได้
อยากให้มีความเป็นทีมเวิร์ค เป็นหนึ่งเดียว
อย่าใช้อารมณ์ ไม่ประมาท แล้วจะมีโอกาสดีดีเกิดขึ้น”
ฝากอะไรถึงแฟนบอล
“ครับ ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะให้เป็น
คือในช่วงที่พวกผมเดินไปร้องเพลงเรามีเรา
ผมอยากได้ยินทุกท่านที่เป็นกองเชียร์ ไม่ว่าจะนั่งหรือยืนด้านไหน
ร่วมร้องเพลงเรามีเราด้วย อยากได้ยินเสียงเพลงให้มันกระหึ่ม
ให้ทุกคนรู้ว่า ที่นี่คือบุรีรัมย์ ฟังแล้วสร้างกำลังใจครับ”
รังสรรค์ วิวัฒน์ชัยโชค
ผู้เล่นหมายเลข 7 แห่งทีมบุรีรัมย์พีอีเอ
...............................................................
บทสัมภาษณ์โดย พังพอน |
